Het persoonlijke zet in beweging.

Is het persoonlijke mode? Je zou het soms denken. Er is een stortvloed aan emo-televisie. De camera zoemt in op tranen. Dat willen we hebben. Na drie uur “Zomergasten” kreeg Wouter Bos het verwijt ‘onecht’ te zijn, te veel schuil te gaan achter een imago. Hij wimpelde vragen af, waarvan hij vond dat ze te persoonlijk waren. We hadden liever oh-gaan-we-persoonlijk-wordende echte Wouter Bos gezien.

Een terecht verlangen? Sommige commentaren vinden het pornografisch.

Ik zou de vraag willen omdraaien: waarom zouden mensen zich schuil houden achter een rol?

Een nefroloog die ons begeleidde was steeds vakkundig, afstandelijk en zakelijk. We wisten nooit helemaal wat we aan haar hadden. Ook wij bewaarden afstand tot haar. Toen gebeurden er steeds grotere dingen. Mijn partner werd zieker en zieker. Ze stond bij zijn bed. Ze begon een toespraak over beleid, prognoses en verwachtingen. Ik moest mijn kop erbij houden om het allemaal te volgen. Ik dwaalde af. Mijn donkerste gedachten kregen vat op mij. Toen drongen ineens andere woorden door: “Ja, dit is moeilijk, hè? Ik weet het.” Ik keek opzij en zag een bewogen vrouw. Op dat moment dacht ik: dit komt goed.

Het persoonlijke beweegt meer, denk ik soms, dan het algemene. Omdat wij mensen persoonlijk zijn. Uitzonderlijk, daardoor afgezonderd van elk ander en toch uit op contact. Ik genees, wanneer jij weet waar ik ben. Jij ziet weer licht als een ander van binnenuit deelt wat jou raakt.

Willem-Alexander sprak over zijn moeder en over zijn broer. En wij dachten aan onze moeders en onze broers. En hoe veel, hoe rijk en hoe pijnlijk de verhalen zijn die wij met hen delen. Daarna kwam het beleid. De woorden stroomden aan ons voorbij als het geruis van de zee. Koopkrachtplaatjes en participatiemaatschappijen laten ons nogal onbewogen.

Wat gek nou, dat sommige dominees G’d dan toch onpersoonlijk willen hebben.

Advertenties

Een nieuwe start!

resized_vuurwerk6

Onze ziel houdt niet van nieuwe dingen. Te kaal. Te ongeworteld. Een Engelse, gevraagd waarom zij niet uit de nieuwe theekopjes dronk, antwoordde: “They are unsentimental.”

Onze ziel houdt van verhalen. Verhalen gevat, desnoods, in een ding. “Uit dit potje schonk oma altijd koffie als opa thuis kwam van zijn werk.” “In deze emmer raapte onze oom altijd de aardappelen van zijn akkertje. Zie je deze buts? Die maakte ik er in, toen ik als drie-jarig ventje er tegenaan liep en viel. Wat heb ik gejankt.”

Drie jaar geleden startte ik een blog onder de naam “God in fragmenten”. In – meestal-  dagelijkse berichten, groeide een verhaal. Over G’d. Mensen. Muziek. En het geheim dat ons aanraakt. Het werd een vertrouwde plek, dat mij paste als een ribfluwelen fauteuil met slijtplekken en doorgezakte veren. De webhoster stopte echter zijn service. Ik moest verhuizen.

Zo zit ik dan hier: op een nieuwe plek. Het ruikt nog naar nieuwe verf. Het zit strak. Te strak, nog.

Het is nog geen verhaal.

Toch heet ik jullie welkom hier. Ik heb jullie nodig om een nieuw verhaal te schrijven. Jullie meelezen -en reageren!- zal dit adres tot een nieuwe woonplaats scheppen.

En nu maar hopen dat er gauw een veer breekt.