Sodom en Gomorra: het was de homoseks niet.

Nee, Sodom en Gomorra (hier) zijn niet de steden van de homo’s. Alle brieven, preken, e-mails en tegenwoordig zelfs messengerberichten ten spijt die dit wel beweren. God keerde de steden niet om vanwege homoseksuelen.

Ik zal je niet proberen te overtuigen met het argument dat in de tijden van de bijbelschrijvers seks tussen twee mannen of tussen twee vrouwen als een abjekte abberatie werd gezien – terwijl wij nu anders kijken; wij begrijpen dat er een gevoel, een harteklop, een verbondenheid in schuil gaat die niet veel anders is dan die tussen man en vrouw. Ik ben er wel van overtuigd dat het zo is: Paulus had geen idéé van zoiets als seksuele geaardheid. De Genesisschrijvers evenmin: hoe zouden ze kunnen. Pas de negentiende eeuw deed deze ontdekking: dat het niet om verdorven moraliteit gaat maar om liefde.

Niet iedere bijbellezer wordt door dit argument overtuigd. Dat is een feit, al betreur ik die.

Ik zal je ook niet lastig vallen met de gedachte: “dit zijn verouderde teksten.” of “dit is de wet”.  Ik deel die argumenten niet. De afspraak bij bijbelteksten is: we nemen ze serieus. Omdat wie leest, er van uit gaat dat er wijsheid te vinden is in deze woorden. Op z’n minst. En op z’n meest: dat jou, terwijl je leest, een werkelijkheid tegemoet komt die wij het kortst “God” kunnen noemen.

Ik hoef je niet te overtuigen dat het in Sodom en Gomorra niet om homoseksualiteit gaat. Het zijn de bijbelse geschriften zelf die het je voorzeggen. Eerder in Genesis wordt melding gemaakt van de zware zonden van de steden. Dat de ernst daarvan is doorgedrongen tot in de hemel. Beide steden deden de wereld schudden op hun grondvesten. Hun namen gaan als een grote afschrikking door de profeten. Jesaja noemt ze, Jeremia noemt ze. “Word niet omgekeerd zoals Sodom en Gomorra!” Doe niet wat die steden hebben gedaan. Maar wat deden zij dan?

Ezechiël vertelt het ons: de steden waren rijk, de inwoners aten hun brood met trots, maar was er een arme, dan boden zij geen hulp, was er een weduwe dan reikten zij niet hun hand, “zij bleven”, zo vertaalt Pieter van Oussoren “op veilige hoogte” (hier)

De steden waren arrogant. Op zichzelf gericht. En dáárom stortten zij ineen. Ze waren al dood, zeg maar, terwijl ze nog leefden.

Jezus zegt: “Ze aten, ze dronken, ze plantten, ze verbouwden, kochten en verkochten” (hier). Wij zouden parafraseren: het was één en al consumentisme. Maar dat er ook nog iets te dóen was in het leven. Voor een ander. Dat er überhaupt antwoord te geven was – dat ontging de Sodomieten ten volle.

Geen woord over seks. Laat staan over homo’s.

Wat staat er dan in  Genesis 19? Als we van dichtbij gaan kijken, blijkt dat het hele homoverhaal op één werkwoord vastzit: “opdat wij die mannen te grazen nemen”, las ik ergens. Jada in het hebreeuws. Het werkwoord betekent in bijna alle gevallen: nauwkeurig leren kennen. En in een aantal – niet onbelangrijke- gevallen betekent het werkwoord: seks hebben. De Statenvertaling zegt mooi, dat Adam Eva bekende. Ook daar staat datzelfde werkwoord: jada.

Willen de mannen hier wel allemaal seks? Van jong tot oud? Dat zou wel heel kras zijn. Het lijkt me ook niet aan de orde. Wat de stad wil is dit: laat die mannen naar buiten komen, dan kunnen wij eens flink uitzoeken wie zij zijn, waar zij vandaan komen en wat ze hier eigenlijk moeten, in die stad van ons. De stedelingen sluiten zich op in hun eigen identiteit die zij als superieur beschouwen. Zíj hoeven zich niet te verantwoorden. Dat moeten die vreemdelingen maar doen.

Bijbels de-wereld-op-zijn-kop, blijken de vreemdelingen Gods aanwezigheid te vertegenwoordigen. Zij zijn engelen van God. Maar dat weten die mannen niet!

En Lots poging dan om de stedelingen tot bedaren te krijgen door zijn eigen dochters aan te bieden? John Boswell deed een uitgebreide studie naar stadsoproer in rurale samenlevingen en kwam tot de schokkende slotsom: dreigende opstanden werden standaard met vrouwen geblust.

Dat is een gruwelijke conclusie, maar rechtvaardigt niet de gedachte “Lot vond het minder erg als de mannen i.p.v homoseks, heteroseks zouden hebben.”

Ik hoop dat het (al even verschrikkelijke!) verhaal uit Richteren 19 een absoluut nodige correctie is op de gedachte dat vrouwen wel ingezet zouden mogen worden voor de stadsvrede. In dat boek, in dat hoofdstuk wordt verkrachting verafschuwd en afgewezen.

Dus, lieve dreigbrievenschrijvers. God liet zijn toorn niet dalen over de “homo’s in de steden Sodom en Gomorra”.  U leest echt niet goed. God toornde over de harteloosheid van de stad, over de vreemdelingenhaat. En over de arrogante weigering om veiligheid, onderdak en brood te delen.

Daar zou ik nou wel eens een brief over willen schrijven: over onze harteloosheid. De harteloosheid van Europa die de wereld op zijn grondvesten laat schudden.

Desnoods anoniem.

 

Advertenties

Over onvolmaaktheid, ergernis en aanvaarding.

Tussen de Mies-Bouwman-lieve-mensen kwam hij gisteren dan toch ook tevoorschijn. Pal na een jongetje dat zijn verjaardagsgeld in de bus kwam doen. Mijnheer Critisch. “Het is opvallend”, sprak hij van onder een strakke snor: “dat Giro 555 nauwelijks aandacht trok, toen er voor de Syrische vluchtelingen werd gecollecteerd.” Terwijl dat toch ook groot lijden was en nog steeds is. “Bovendien”, vervolgde hij: “is het geld dat na de aardbeving op Haïti werd ingezameld, lang niet allemaal goed gebruikt.” Er liggen nog veel projekten onbegonnen te wachten.

Hij wilde maar zeggen: “Het is nog maar de vraag, of we zo goed doen met z’n allen, nu we zo begaan zijn met de Filippino’s.”

Nu gaat het, volgens mij, helemaal niet om ons goed doen, maar om mensen die alles kwijt zijn geraakt; hun huis, hun zekerheid, hun buren, hun familie, hun geld, hun eten en drinken. Alles. Hoewel sommigen met veerkracht uit de rotzooi hutjes hebben opgetrokken, even kwetsbaar als zij zelf, kunnen de inwoners van de Filippijnen nu niet zonder hulp van buitenaf.

Toen er in 1953 een stormramp over Zeeland trok, was het erg fijn dat Zweden houten huizen doneerde, Duitsland woonwagens, en andere landen, dekens, geld, en medicijnen.

Komt al het geld goed terecht? Nee. Er zijn altijd goochemerds die geld naar zich toe weten te trekken, in het management, in de verdere organisatie, bij de mensen die hulp nodig hebben. Het gaat nooit goed. Nooit helemaal. Er zijn strijkstokken, fouten, vergissingen en kwade bedoelingen.

Het is mensenwerk, namelijk. Het is nogal oppervlakkig om te zeggen “dat ‘ze’ het niet goed doen”.  Wij, op dezelfde plaats, zouden het niet beter doen. Ik hielp ooit mee op een grote jongerenbijeenkomst, tachtigduizend jongens en meisjes bij elkaar. Ik was verantwoordelijk voor de maaltijdverstrekking. Het waren allemaal gezonde, goed gevoede en sterke mensen. En toch hoefde er niets te gebeuren of ze stonden ruzie te maken over een maaltijd, een appel of een toetje. Het foute is bij ons nooit ver weg.

Daar kun je van schrikken. Je kunt je er afzijdig van willen houden. Het klinkt heel verantwoord, critisch en rationeel om te zeggen, dat de directeur van de hulporganisatie nu eerst maar eens salaris moet inleveren, voordat je zelf geeft. Maar het helpt niemand. Wij mensen zijn niet rationeel.

Het is niet te verklaren waarom we voor Syrië niet zo gul waren. En de antwoorden die te bedenken zijn, verheffen ons niet bepaald.  Tegen die feiten kun je protesteren of je verzetten. De feiten veranderen er niet van.

Wij doen de dingen maar voor de helft.

We zouden dat ook kunnen aanvaarden. Dat betekent nog niet, dat we alles goed zouden moeten vinden. Het betekent ook niet, dat we niet naar verbetering moeten streven. Het betekent wel, dat we de helft die we kunnen doen, dan nu ook maar doen.

“We falen allemaal”,  zegt de hoofdpersoon in de film “La grande belezza”: “dat zou je barmhartig moeten stemmen.”

Mijnheer Critisch zag een aantal jongens auto’s wassen voor Giro 55. Voor hen was het wel goed, oordeelde hij: dan leerden ze in elk geval dat er meer was dan alleen hun eigen wereldje. Er klonk iets in mee: “maar wij, grote mensen, moeten beter weten.”

“Nee”, dacht ik: “wij moeten niet beter weten. Wij moeten niets, maar doen wat er te doen is.”