Harmonie is niet voor handen

 

Ik zag een filmpje en werd boos. Het filmpje toonde een idealistische jonge vrouw. Zij wilde huisarts worden. Geen gewone, maar “waarschijnlijk de eerste medicatievrije arts in Nederland”. Zij ging geen pillen, poeders of zalfjes voorschrijven.

Dat zit zo: het lichaam, zei ze, heeft een eigen wijsheid. Daar moeten wij goed naar luisteren. Is er een deel van het organisme ziek, dan wil ons dat iets zeggen. Er is een oorzaak achter onze kwalen. Nemen we een pil, dan zullen we, vervolgde zij, de verschijnselen wel aanpakken, maar de oorzaak blijft. En dan wilde ze nog maar niet beginnen over de chemische samenstellingen van medicijnen, of over de macht van de farmaceutische industrie. Kende je die, dan begreep je helemaal dat je niks moet slikken.

Zo jong als de vrouw is, ze hangt een oer-oude mythe aan. Dat er een heelheid in alle dingen zit. Niets gebeurt in haar wereldbeeld zó maar. Alles spréékt. Heb je griep? Dan is dat niet alleen een virus, het is een verháál. Je zorgt niet goed voor jezelf. Je eet niet goed. Je bent aan je lichaam voorbij gelopen – dat soort dingen. Heb je de oorzaak en handel je daar naar – zo vertelt de mythe- dan zul je herstellen.

Met griep, met een gebroken been, met een hernia, met kanker.

Disclaimer: zelfs ik vind dat je voor jezelf moet zorgen. En dat er soms verbanden zijn tussen een aandoening en ons gedrag. Wie rookt moet niet verbaasd staan dat zijn tanden bruin worden.

Maar. Een heel dikke maar. Deze regel is slechts zéér fragmentarisch aanwezig. De rest is toeval, pech, narigheid. Het valt niet vol te houden: “Heb je kanker? Oh joh, dan moet je koffie laten staan.” De christelijke variant, dat je ziekte wordt veroorzaakt door iets tussen jou en God, gaat evenmin heel vaak op.

Mensen worden ziek.

En daar kunnen ze vaak niets aan doen. Ze hebben er geen schuld aan en gedragsverandering zal hen niet genezen.

Mijn man is chronisch ziek. De lijst van aandoeningen is te lang om dit blog mee te vullen. Ze zijn alle even ernstig. Hij heeft zich vaak afgevraagd wat de oorzaak daarvan is. Ligt er een ziekte ten grondslag aan alles wat hij heeft? Is er misschien een genetisch defekt? Er is nooit iets aangetoond.

Dat hij een redelijk leven heeft, is te danken aan artsen die hem opereerden en die hem medicatie voorschreven. Wanneer iemand dat in alle idealisme afdoet als “symptoombestrijding”, dan slaat het rood mij voor de ogen. Er is niets anders dan symptomen. Zonder medicijnen was hij al lang dood geweest.

Ziekte is geen verhaal. Ziekte is een ziekte.

Ik vrees dat de medicatievrije artsenij niet veel gezondheid zal brengen. Ik weet niet wat de vrouw zal zeggen als haar patiënten sterven. Er zijn idealisten die zeggen: “dan is de dood óók wat je op dat moment nodig had.” Maar dat is het einde van alle mededogen. Je kreeg immers wat je verdiende.

“Een goede graadmeter voor de gezondheid van spiritualiteit”, zei onlangs een collega: “is dit: hoeveel ruimte krijgen de stumper, de knoeier en de hakkelaar.”

En zo is het.

3 reacties op “Harmonie is niet voor handen

  1. Ja, zo is het…soms bekruipt mij de gedachte dat ik ook al minstens drie keer dood zou zijn geweest, ware het niet dat wijze en kundige doktoren goede medicijnen voorschreven of ingrijpende operaties uitvoerden. Groet, Han

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s