Et Dieu crea la femme

En zo wordt het lichaam van de vrouw weer gekolonialiseerd door de man. Premier Valls en Franse burgemeesters in zijn voetspoor vinden dat vrije vrouwen op het strand natuurlijk vrouwen in bikini zijn. Een lapje meer is verdacht. Twee lapjes meer riekt naar onderdrukking. Bij drie lapjes meer, rukt de Franse rechtsstaat uit. Zou iemand willen weten, eigenlijk wat de vrouwen er zèlf van vinden?

We wijzen naar de Oosterse Man. Die heeft het gedaan. Die dwingt de vrouw zich te verbergen. En de Westerse Man? Laat die de vrouw zijn die ze is?

Wij keken onlangs per ongeluk een avondje RTL-8. Ja, zoiets overkomt je wel eens. Het was waarlijk een openbaring. Elk kwartier werd ons tien minuten lang uitgelegd hoe onbetrouwbaar het vrouwenlichaam is. Het drupt, voordat je het weet. Het riekt, wanneer je er niet op bedacht bent. Het laat haar groeien op griezelige plekken als benen en (oeioei!) oksels. Het zakt uit bij het ouder worden. Het wil altijd maar te dik zijn. Het heeft probleemhaar op plaatsen waar je wèl haar wilt (op je hoofd). Dooie punten, dor, futloos, droog. We begrepen het: als vrouw ga je als wrak door het leven.

Gelukkig heeft de man daar wat op gevonden. Nee, geen burka. Hoewel het me een geweldige remedie lijkt tegen alle genoemde problemen, is dit de Westerse Man toch iets te onsubtiel. De Westerse Men heeft wat anders voor u, dames: poeders, pillen, luiers, zalfjes, shampoos, verstevigde BH’s en wat niet al.

Louis Theroux maakte een reportage over de wereld van de plastische chirurgie. Tachtig procent van de cliënten zijn vrouwen. Hij volgde er enkele. Eén vrouw licht ik hier uit: een mooie vrouw. Oh, nee, pardon: ze had een “ernstig voorhoofd” en haar “borsten waren niet helemaal symmetrisch” en nog wat ongemakken. Niet mooi dus. En dat was een probleem. Want daardoor had ze een knipperlicht relatie. Dat begreep ze wel. Ze was niet mooi genoeg. Toen ze een paar maanden later helemaal opgepimpt was met borsten als meloenen, wilde haar knipperlichtvriend haar wel. Ik was benieuwd wat voor goddelijkheid die man dan was. Hij kwam voor de camera. Ik dacht: Oh ja. Zo’n man. Met zo’n vergeten lichaam. Maar zíj voldeed niet.

We zijn sinds de dagen van Augustinus (vierde eeuw) niet veel opgeschoten. Het lichaam is een onding. Het vrouwenlichaam is nog véél ondingeriger. Het mag alleen zichtbaar zijn als het slank is, symmetrisch is, gestyled is, jong is, strak is en ( vrees ik) blank is. Oh ja, en als het niet ruikt, natuurlijk. Vrouwen mogen vooral niet ruiken. Wij? Wij dwingen de vrouwen in een ideaalbeeld waaraan zij niet voldoen kan en waaraan zij niet hoeft te voldoen. Vrouwen zijn vrouwen en zo zijn ze mooi.

Been van mijn gebeente, weet je nog. En vlees van mijn vlees.

Beter nog: vrouwen zijn van zichzelf.

Of ze nu in bikini lopen. Of in een burkini

Bemoeien wij ons wel met onze eigen te dikke buik, heren.

 

Advertenties