Vluchtelingen en wij.

Het overweldigt me allemaal een beetje. Al die mensen. Die met zo’n enorme innerlijke drang op weg zijn naar de vrijheid. Ze komen met bootjes. In vrachtwagens. Lopend. Met treinen.

En toen de treinen niet meer reden. Gingen ze weer lopen.

Het bonkt in hun hoofd: Niet meer wat was. Niet meer.

Het antwoord van Europa overweldigt mij ook. De angst.  De angst om de vluchtelingen op te nemen. En het wegkijken. Het verschrikkelijke wegkijken. Weken, nee maanden hielden politici hun mond. De eurocrisis. Dat was het probleem van Europa. Zeiden ze. Dat hielden vol. Ook toen de eurocrisis meer en meer een schaamlapje werd. Om de echte crisis niet te hoeven zien. De crisis van onze beschaving.

Ik voel mij klein en machteloos als ik onze politici zuinig hoor rekenen. Tienduizend. Dertig duizend. Geen mens meer. Het kost te veel, anders. De rek bij de Nederlanders wordt anders overvraagd…

de rek bij de Nederlanders? Pardon? Wij zijn net terug van onze heerlijke vakanties. Overal in Europa en verder weg. Er is nog helemaal niets van onze draagkracht gevraagd.

In 1956 sloegen één miljoen Hongaren op de vlucht. Eén miljoen! Het was voor Europa volstrekt vanzelfsprekend dat ze zouden worden opgevangen. Zelfs Wilhelmina maakte plek voor een gezin. Gewoon, bij haar op paleis het Loo.

Maar vandaag?

“Het zijn economische vluchtelingen” roept de een. Alsof “ze” daardoor ineens niet meer op de vlucht zijn. Alsof “ze” ineens geen hulp meer nodig hebben. Zelfs al zou het zo zijn, dat ze met verkeerde beelden op weg zouden zijn gegaan. Als ik door eigen schuld de weg ben kwijt geraakt, hoop ik ook dat iemand mij zal helpen.
Ik geloof niet zo in het “economische vluchteling” scenario. Het zijn mensen die het vertrouwen in hun land volstrekt hebben verloren. Ze verwachten het niet meer; dat ze daar een toekomst zouden hebben. Ze trekken weg. Op de vlucht voor IS. Op de vlucht voor geweld. En ja, dat ook, op de vlucht voor uitzichtloosheid.

Iemand schreef in de Metro over zijn vader. Die was in de jaren zestig uit Liverpool weg gegaan. Naar Nederland. Hij had thuis vrienden die niets deden, drugs gebruikten, crimineel dreigden te worden. Hij moest daar uit, wilde hij een ander leven. Wilde hij blijven leven. Zijn vrienden waren dood, inmiddels. Doodgeblowed.

Ik word overweldigd. Door de benauwde houding van Europa.

Toen 71 mannen gestikt bleken in een vrachtwagen, twitterden in heel Europa anderen: “wat jammer, maar 71”. Je hoorde het zinnetje “dat scheelt weer mooi 300 uitkeringen” ineens weer terug echoën.

Ik denk aan een twitterbericht van nog langer geleden. Drieduizend jaar geleden, om precies te zijn. “Wees hartelijk voor een vreemdeling, want jij bent zelf vreemdeling.”

Zo simpel kan het soms zijn.

 

Advertenties

3 reacties op “Vluchtelingen en wij.

  1. Heel mooi verwoord, en ik vind het oprecht fijn als ik hoor dat de rek er bij u niet uit is. Dat u het zich kan permitteren om vakantie te vieren in verre landen.
    Maar ook hier denk ik dat er weer veel over een kam geschoren wordt, ik denk dat er veel mensen zijn die het woord vakantie al heel lang uit hun woordenboek hebben geschrapt en al jaren hard werken om het hoofd en het gezin boven water houden.
    En dan niet te vergeten de mensen die werkeloos zijn geworden en zwaar op inkomen hebben moeten inleveren en vaak ook niet meer aan de slag komen.
    En natuurlijk zijn er uitzonderingen bij het nederlandse volk als ook bij de vluchtelingen.
    En toch begrijp ik dat hoe erg dit allemaal is, maar de rek is er soms echt wel uit.
    En dat begrijp ik ook.

  2. Pingback: Vluchtelingen en wij. | zustermarianne

  3. Lieve Marianne,
    Gisteren nog in mijn wagen onderweg,
    Ik vertelde over hoe vreselijk dit allemaal is, zoals jij het schrijft.
    Zegt een oudere vrouw:
    “Ja het is erg dat ze verdrinken, maar dan komen er wel minder”.
    Ik zei: Dat kunt u niet zeggen……
    Ze zei niets meer, ik ook niet, ben klaar met haar.
    Tot twéé maal toe hebben mensen in mijn wagen gezegd:
    “Dat ze allemaal maar verzuipen”
    Een die zelf van een uitkering leeft en een ander die het zelf juist heel goed heeft.
    Geloof me maar dat ik niet blij wordt om met deze mensen mijn werk te moeten doen.
    Maar alle anderen leven erg mee en zijn behulpzaam.
    Echter over de politiek valt veel te zeggen, zeker die in de landen waar deze mensen vandaag komen, dat zou niet moeten kunnen, dat de politieke situatie zijn burgers het land uit jaagt. Deze zee van mensen neemt ook slechte mensen mee, daar zullen we niet aan ontkomen.
    Dat komt er dan wel bij.

Laat een reactie achter op Tineke Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s