Op je gezondheid!

Gezondheid wordt zwaar overschat. Alom wordt gedaan, alsof je leven al zo’n beetje voorbij is, wanneer je gezondheid je verlaat. Alsof je een schemerzone bent ingegaan with no returns. Wat een onzin.

Ik vind dat ik dat wel kan zeggen: wij doen het hier in huis al een aantal jaren zonder. We leven nog. Nog altijd.

Nee, het is niet altijd gemakkelijk. En ja, de vanzelfsprekendheid van de dingen is er wel af. We staan niet altijd te lachen. De vlag wappert niet altijd uit de toren. Maar bij wie wel?

De invloed die je op je gezondheid hebben zou wordt nog meer overschat. De boekenmarkt roept in duizend titels: “Sta op tegen kanker”, “Hoe ik mijn ziekte overwon”, “Eet je gezond”, “Met groenten kankervrij”. Paul de Leeuw wekt ons op, dagelijks in onze poep te gaan roeren. Alsof je werkelijk iets te strijden hebt. Iets aan te vallen. Iets te verdedigen.

Laat ik je dit vertellen: ziekte is als een tank. Hij draaft door. Of je nu met een witte vlag zwaait, elke ochtend lauw water drinkt, hardloopt, in de sneeuw gaat zitten of gewoon doorgaat zoals je altijd altijd al deed. De tank rijdt. Wat dacht je nou met je warme lijf en je zachte vlees in te kunnen brengen?

Dokters doen hun best. De ene keer met meer resultaat dan de andere. Hun methodes wisselen. Van een kanon op een mug. Tot heel precies de mug wegvangen, waar hij tot grote last is. En toch: de een geneest ervan. De ander blijft halverwege hangen. De derde legt na de eerste therapiedag al het loodje.

Kopjes kamillethee, of niet.

Een maand of twee terug stond er een indringende rouwadvertentie in de krant. Het was een aanklacht. Een postume aanklacht. Tegen artsen, bepaalde artsen in een bepaald ziekenhuis. “Ik had nog twintig jaar kunnen leven”, zei de dode bitter. Ze leefde niet meer. En dat was de schuld van de dokters. Die hadden meer hun best moeten doen.

Ik ken het verhaal niet. Misschien hadden de artsen eerder moeten ingrijpen, maar achteraf is alles duidelijk. De dode had beter boos kunnen zijn op de ziekte. Of, eigenlijk, nog beter: helemaal niet boos.

Beetje obligaat, maar dan toch: ziekte hoort bij het leven. Je leeft, dus kun je ziek worden. Je leeft, dus ga je dood. En ik ben niet anders dan jij, dat ik verbaasd zou moeten staan, wanneer bij mij de diagnose kanker, MS, of wat dan ook gesteld zou worden. Het is verschrikkelijk. Elke keer, dat het gebeurt. Maar het is een verschrikking die onderdeel is van het bestaan. En niet uit te bannen.

Ik geloof niet, dat wij tegen ziekte kunnen strijden. Ik geloof alleen, dat we met een ziekte kunnen leven. Zo goed en zo kwaad als dat gaat. Ik zou graag een weg willen vinden, waarbij ik mij niet langer verzet tegen wat verschrikkelijk, maar onvermijdelijk is. Ik zou een weg willen vinden, waarop ik niet langer bang ben voor wat-mij-nog-zou-kunnen-gebeuren. Ik zou een weg willen vinden, waarbij leven léven blijft. Ziekte of niet.

Een paar dagen geleden overleed een dorpsgenote van ons. Dat zij vele, vele nachten wakker had gezeten, omdat haar lichaam pijn deed. Dat ze niet kon eten, omdat het niet wilde. Dat ze bijna niet meer op kon staan, omdat alle spieren dienst weigerden en in plaats daarvan staken en beten. Dat vernamen wij eigenlijk pas ná haar sterven. Van de huisarts. Je hoorde haar er nooit over. Je hoorde haar over de zon die zo prachtig was opgekomen. Over de uil die in de nacht had geroepen. Over een andere dorpsgenoot die bij haar het gras kwam maaien en hoe blij ze daar mee was.

Op het dorp hoorde je over de kaartjes die ze stuurde naar mensen met wie het minder goed ging, of juist naar mensen bij wie iets te vieren viel. Met de bedroefden was ze bedroefd, met de blijen was ze blij. En als de toneelvereniging een uitvoering had, dan zat zij vooraan in de zaal.

Het wordt tijd, dat we nuchter worden over ziekte. Wij, hier in huis, zijn zo langzamerhand zo ver, dat we niet meer praten over wat moeilijk is. Ook wij praten over wat kan en goed is.

Op onze poortdeur staat geschreven: Live well, love much, laugh often.

Strijden? Er valt niks te strijden. Maar te leven is er genoeg. Meer dan genoeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s