Kwetst u maar!

Hou ik van Hans Teeuwen? Neuh. Niet echt. Ik draai hem weg, zodra ik hem hoor. Ik heb een heel rijtje van mensen die ik censureer. Paul de Leeuw. Jochem Meyer. Geer en gelijk ook maar Goor. Pauw en Witteman vroeger. Pauw tegenwoordig. De televisie blijft veel uit, zo. Lekker rustig.

Ik houd niet van schreeuwen. Tenminste, niet als anderen dat doen. Ik vind De Leeuw plat. En zijn humor moet altijd anderen hebben. Ben ik ook al niet van. Pauw en Witteman vond ik verzuurd in hun stalen gelijk. En wel erg gemakkelijk in hun eentonige gezeik op godsdienst. En Hans Teeuwen? Hij kwetst mij, daar kom ik rond voor uit en dus ga ik niet vrijwillig bij hem zitten.

Ephimenco is een twijfelgeval. Ik ben niet dol op hem, maar lees tussen mijn oogharen toch stiekem wat hij schrijft. Vooruit. Ik moet in mijn voorkeuren nou ook niet àl te gesloten worden, ej.

Moeten deze mannen, ja allemaal mannen, Freud zal wel weten waarom, daarom het zwijgen worden opgelegd? Moet er een grens zijn aan kwetsen? Aan platheid? Banaliteit?

In mijn eigen wereld doe ik dat wel. Iedereen heeft zijn censor, denk ik. Anderen walgen van Wagner. Of vinden Maarten van Rossem een kwal. Er zit een uitknop aan de televisie. De krant kan dicht. En je kunt je abonnement opzeggen. Dus ja, er is een grens.

Maar of die door de wet moet worden vastgelegd? Ik twijfel. Ik ben bang van Dieudonné. En Wilders ondermijnt de rechtsstaat met zijn geschal. Het ontkennen van de holocaust doet mij de maag omdraaien. Maar dat doen de ontkenners van de global-warming-up ook. Waar liggen de grenzen?

Fatsoen kan geen norm zijn. Fatsoen is diffuus. Wat ik fatsoenlijk vind, vind jij burgerlijk. Fatsoen maakt, bovendien de kring steeds kleiner. Is het eerst onfatsoenlijk om God belachelijk te maken. Later is het onfatsoenlijk om zijn dienaren te beledigen, daarna om Gods gelovigen te bespotten, en daarna…. Fatsoen trekt de lijnen steeds strakker, totdat het leven er uit is en wij: inderdaad, in de dictatuur van het fatsoen zijn beland. Fatsoen ordent alleen mijn persoonlijk leven. En dat van jou op een andere manier. En God verhoede het, dat de een voor de ander gaat bepalen wat fatsoenlijk is.

Gekwetstheid kan geen norm zijn Want dezelfde dynamiek. Gisteren werd ik gekwetst door Teeuwen, vandaag is hij weg maar kwetst de buurman mij met zijn poepende hond. Het laatste wagentje van de trein blijft altijd schudden, hoe kort je de trein ook maakt. Uiteindelijk houden we een dwangbevel over van alle gekwetsten van deze aardkloot. Orden je eigen leven er mee. Je samenleven met je naaste misschien. Maar zeker niet de samenleving. God verhoede het!

Er is slechts één ordenend principe voor ons allemaal. Vrijheid.

Met slechts één grens is: wie die vrijheid bedreigt. De RAF werd terecht vervolgd. Of RARA toentertijd. Djihadisten worden terecht met een vergrootglas gevolgd. Zij willen immers dat Hun Wil de vorm van de samenleving zal bepalen.  En Hun Wil, Mijn Wil, zal altijd, vroeg of laat, eindigen met jouw onvrijheid. Met jouw dood, als het moet. Volgens hen moet, dan. Niets vrijheid.

Democratie is het paradijs niet, maar een betere tuin legde tot nog toe niemand aan. Ik bedoel: ik zou niet weten hoe je een plek op een andere manier kunt inrichten zodat iedereen er in leven kan: christenen, heidenen, republikeinen, homo-haters, Gerard Joling, democraten, islamieten, D ’66 ers. Laat iedereen zich dus maar uitspreken, ook als hun vormen smerig zijn, onderbroekerig, hetzerig. Stel er je eigen woord-wapens maar tegenover.

Hoe walgelijk ik uw mening misschien ook vind. Ik zal uw recht verdedigen om uw mening te uiten. Hans Teeuwen, ga je gang.

Haar zal ik verdedigen.

En als jij haar aanvalt,

zal ik jou niet in elkaar slaan

en niet doden

dan dien ik jou van repliek

met mijn woorden.

 

Of ik zet de teevee uit. Dat kan ook.

Advertenties

2 reacties op “Kwetst u maar!

  1. Hoi Sybrand,

    Misschien begrijp ik je wel verkeerd, maar je blog riep dit keer de nodige vragen bij me op.

    Als ik het goed heb maak je een verschil tussen mensen die anderen met woorden, tekeningen, filmpjes, of foto’s kwetsen, en zij die met fysiek geweld anderen proberen hun wil op te leggen.

    Ik vraag me echter af of dat verschil wel opgaat. Om maar een redelijk onschuldig voorbeeld te nemen: Youp van ’t Hek heeft er met zijn opmerkingen over Buckler voor gezorgd dat een biermerk van de markt werd gehaald. Niet wereld schokkend natuurlijk. Maar het zou kunnen dat mensen hierdoor in elk geval tijdelijk zonder werk hebben gezeten, en in elk geval een forse inkomensderving hebben gehad. Voor mensen die meer dan genoeg hebben is dat niet erg, maar als dat mensen zijn die gewoon elke maand hun salaris nodig hebben om rond te komen wel erg. Nee, Youp heeft nooit een geen bank overvallen, maar hij heeft met zijn satire wel invloed op de materiële werkelijkheid waar we in leven en daarmee geld verdiend over de ruggen van hen die werkeloos werden.

    Niet voor niets zijn er pestprotocollen op scholen. En ook op bedrijven schijnt dat nodig te zijn. Roddels maken mensen kapot, ondermijnen relaties tussen mensen onderling, en af en toe horen we van iemand die zelfmoord pleegt omdat hij of zij het niet meer uithield. Nee, geen fysiek geweld is gebruikt. Allemaal keurig netjes binnen de lijntjes van de wet. Maar toch.

    Schelden doet geen zeer, leerden we vroeger. Nu weten we wel beter: op hersenscans zien we dat schelden het pijncentrum van de hersens activeert. Mensen zijn sociale wezens. En bij dit sociale hoort dat we rekening met elkaar houden.

    In een recent artikel in de NRC van afgelopen maandag (p.17) stelt Stefan Paas vast dat de overheid terecht het geweldsmonopolie heeft. Gelukkig kunnen degenen met de sterkste spieren niet meer alleen bepalen wat er gebeurt. maar dat betekent uiteindelijk wel dat degenen met vlijmscherpe humor, degenen die goed gebekt zijn, die handig zijn met de pen hun gang kunnen gaan. Zij kunnen heel ver gaan om mensen, groepen van mensen te stigmatiseren, in een hoek te drukken. Op een gegeven moment vonden alle non-conformisten Balkenende een braakmiddel. “Te gemakkelijk wordt in het huidige klimaat vergeten dat het sarcasme van een urbane elite de consensus bevestigt, de monotonie voedt, en ongemakkelijke tegengeluiden smoort.”

    Het gaat er wat mij betreft helemaal niet om of ik gekwetst wordt. Ik kan daar wel mee omgaan. Ik ben gezegend ben met de mentale opmaak om dat te kunnen. Maar het is in een samenleving niet voldoende dat ik de televisie kan uitzetten. Het woord heeft macht. En kan dus ook geweld worden. De mening van mensen op de televisie komt niet alleen bij mij, maar bereikt alle mensen in een samenleving en vormt een samenleving.

    De overheid heeft het geweldsmonopolie zodat de zwakken niet onder de sterken leiden. Dat moet niet betekenen dat de mensen met de sterkste pen dan maar hun gang moeten kunnen gaan. Ik heb ook de plicht om mensen die mentaal kwetsbaarder zijn als ik te beschermen. Ik heb de plicht om groepen die in het verdomhoekje zitten bescherming te bieden tegen verbale aanvallen van buiten.

    Vrijheid van meningsuiting is geen doel op zich. Het dient de bloei van mensen. Van alle mensen, niet alleen zij die toevallig mentaal sterker zijn. Het doel van de vrijheid van meningsuiting is een samenleving waarin iedereen tot zijn of haar recht komt. Het lijkt mij dat we dat wel van elkaar kunnen vragen om daarmee rekening te houden. En te zien dat alle instrumenten (of het nu pistolen, een krachtig lichaam, of een scherpe geest) uiteindelijk ingezet kunnen worden voor vrede en recht of voor geweld.

    En nee, dan heb ik geen oplossing voor de vraag: mag je mensen verbieden om bepaalde dingen te roepen, en welke dingen moet je dan wel en welke dingen niet verbieden. De oplossing ligt er ook helemaal niet in dat je mensen dingen moet verbieden. Maar meer in het met elkaar bezig zijn: wat brengt ons dichter bij elkaar, en wat drijft mensen uit elkaar? In een vrije samenleving zouden we ons die vraag meer moeten stellen. Dat mag je van iedereen verwachten.

    Met een hartelijke groet,
    Pieter

  2. Ik ben opgevoed met de norm om anderen niet te kwetsen, vooral niet met wie en wat hun lief en dierbaar is. Er zijn nu nogal wat mensen die zich gedragen alsof de vrijheid van meningsuiting hun bijna verplicht om anderen te kwetsen. Zielig als je zo meent te moeten leven. Maar eigenlijk ook walgelijk. Inderdaad radio en tv kun je uitzetten en kranten een tijdschriften niet lezen. Maar toch stemmen deze ontwikkelingen in ons land me triest en soms ook boos. Hartelijke groet, Hugo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s