Van nieuw begin naar nieuw begin.

Genesis Twaalf werd tijdens onze huwelijksviering gelezen. Zoiets geeft een band. Het hoofdstuk gaat over een nieuw begin, het richting vinden in dat nieuwe begin en die richting vinden, doordat je er de verantwoordelijkheid voor neemt. Abraham geeft antwoord op de eerste levensvraag: “Waar ben je?”.  “Hinneh”,  antwoordt hij: “Ik ben hier.” (Ik citeer nu hoofdstuk 22).

Zo heb ik ons trouwen ervaren: als een nieuw geboren worden. Doordat liefde overweldigend over je komt. De verantwoordelijkheid voor dit nieuwe bestaan, samen, lag eerst nog in de liefde zelf. Maar met de jaren ben ik haar zelf gaan dragen Meer en meer. Dit ben ik. Jij en ik samen. Dit is wie ik met jou wil zijn.

Afgelopen zondag lazen we de geschiedenis opnieuw. In het midden van de gemeente. En dit keer kwamen ook andere energieën uit de tekst naar mij toe. Ik werd aangesproken, zoals niet eerder. Terwijl het voorgaande bleef staan. Teksten zijn soms als oude gebouwen: je bent er al zo vaak langs gelopen en toch dragen ze geheimen in zich, jaren ongezien. Op een ochtend loop je er weer langs en wat niet opgemerkt was, opent zich zomaar. Er is meer ruimte dan je denkt.

Genesis 12 geeft ons het verlangen naar het nieuwe begin. Nooit is je leven, zoals het is. Het kan veranderen. Vormen aannemen die het nog niet had. Je kunt op weg gaan. Hierom houd ik zielsveel van deze tekst.

We lazen eergisteren ook een deel uit hoofdstuk elf. Over de vader van Abram, Terach. En over de broer van Abram, Haran. Vooral over die laatste. Haran stierf “nog bij het leven van diens vader Terach”, staat er. Je voelt hoe er gezwegen wordt over de pijn. Te groot voor woorden.

Je leest in hoofdstuk elf ook dit: Terach was eveneens onderweg! Abram was de eerste niet. Het was al vóór hem begonnen. Wij zijn onderdeel van een beweging, een deel van een golf, zeg maar.

Ik had al zoveel preken over Abram gehoord.O, en geschreven. En telkens had mij dit getroffen: hij brak met zijn verleden. Hij nam zijn eigen leven als een nieuwe dag. Abram keek naar de toekomst.

Ik had mij daarbij nooit gerealiseerd: zijn vader had dat ook gedaan. Het zal de vrolijke hoogmoed van mijn jeugd zijn geweest. Ik had ooit gedacht, dat ik het verschil zou gaan maken. Ik zou niet gaan doen, wat mijn ouders deden.

Er is een mythe die bij ons veel weerklank vindt. Dat wij de scheppers van ons leven zijn. Dat wij de regie voeren. Wij bepalen onze weg. De mythe brengt ons ver. Maar ze hindert ons ook: we worden blind voor wat aan ons gegeven wordt. En dat laatste is, naar mijn inschatting, het meeste.

Terach was al onderweg. Mijn ouders’ leven kende dezelfde verwachting en dezelfde hoop als mijn bestaan. Maar Terach stokte. Hij bleef in de stad die heette zoals zijn zoon had geheten: Haran. In die stad strandde de hoop.

Ik denk, dat dit de ervaring van velen is: waar wij ooit mee begonnen wordt dunner met de tijd. Ik was ooit die veel belovende generatie. Vandaag zijn we vijftig en behoren we tot het establishment. Hoeveel beloften werden er ingelost? Niet veel, ben ik bang.

En toch hoef ik niet bang te zijn. Mijn hoop was opgenomen in een grotere beweging. Die mij overkwam en die mij meenam. Tot Haran. Tot de grens. Tot een bepaalde plek. En na mij worden weer anderen geraakt. Die op hun manier verder gaan. Met hun vormen, woorden en gebruiken.

Dat Terach in Haran bleef was geen falen. Hier kwam hij. Dit was zijn leven. “Waar ben je?”, zou G’d vragen. “In Haran”, zou Terach antwoorden. Zijn leven wàs getekend door de dood van zijn zoon.

Abram zou nooit verder komen dan de Negev, de hongerwoestijn. Het verlangen zou in zijn bestaan verlangen blijven.

Ooit veroordeelde ik mijn ouders om wat zij fout hadden gedaan in mijn ogen. Ooit veroordeelde ik mij zelf nog harder om de fouten die ik op mijn beurt maakte. Het is over. Ik besef: de wereld vergaat niet als ik fouten maak.

De wereld gaat verder op een beweging, die de Schriften “Ik ben” noemen.

En ik neem daar aan deel.

Die ontdekking, die vond ik pas echt een nieuw begin.

Advertenties

3 reacties op “Van nieuw begin naar nieuw begin.

  1. Een prachtig stuk Sybrand, maar…. (of ….. juist daardoor) wordt ik er ook een beetje verdrietig van. Niets komt af. Dat is goed. . En toch…. ..

    met groet,
    Klaas Wildeman

    ps: ook ik wist niet dat de vader van Abraham al was begonnen met de reis. En ook ik heb toch echt het verhaal duizend keer gehoord 🙂

  2. ja, gek he, dat er iets verdrietigs schuilt in de gang van het leven? Ik wil natuurlijk geen goed verhaal verpesten, maar ook Abraham komt niet in “het land dat ik u wijzen zal”. En toch: juist dat “nog niet” is de ruimte, van waaruit een ander weer iets nieuws oppakt en er mee begint. En dat is weer zo mooi. Misschien kan “mooi” in onze werkelijkheid niet zonder “verdrietig”?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s