Gods liefde?

Helemaal straight is het niet, om G’d te danken dat de dingen zijn gegaan, zoals je had gehoopt. Je weet immers: bij een ander ging alles fout. Is daar Imagegeen G’d? Of lag er een plan, waarmee verklaarbaar wordt dat jij er wel doorheen kwam en die ander niet? Dat moet dan wel een ijzersterk plan zijn, wil het niet onbarmhartig worden.

Toen een vriend van ons in coma lag, vroegen wij aan zijn vrouw die veel van hem hield wat wij zouden kunnen bidden. Ze zei: “Toch niet dat hij genezen zal.” We keken haar met holle, pijnlijk vragende ogen aan. We wilden niets liever dan dat hij weer zou leven. Of we hadden gezien wie er naast hem lag op de IC, vroeg ze; een jonge man, fotootjes van een pasgeboren kind hingen rondom zijn bed. Ook hij was in coma, na een mislukte operatie. “Je wilt toch geen god”, vervolgde onze vriendin in staccato: “die mijn man geneest omdat wij daar om bidden, terwijl die jongen blijft liggen?” We hadden geen antwoord. Zo’n god zou wreed zijn. Of geniaal. Maar we vreesden dat beide woorden hetzelfde betekenden.

Toch zingt vandaag psalm 107 in mij. Dat G’ds liefde te bezingen is, omdat hij mensen bevrijdt uit ongastvrije streken. Ik moet denken aan de jonge vader op de IC, toen. Ik denk aan de drie patiënten die op zaal achterbleven, terwijl mijn partner naar huis mocht. Natuurlijk ben ik opgelucht. En blij. En dankbaar. En dankbaarheid heeft zo zijn eigen redenen.

“Maar wat kunnen wij dan wel bidden?”, vroegen wij onze vriendin. Het is vreemd dat ik het antwoord op die vraag niet meer weet. Verdwenen in de tijd. De vraag bleef kaal staan. 

Misschien moest het wel zo. De vraag is sterker dan welk antwoord dan ook. 

De afgelopen week lag mijn partner op de IC. Ik had niet de neiging om te bidden om genezing. Begrijp me goed. Ik wil niets liever dan dat. Maar ik denk:  G’d gaat daar niet over. Hij goochelt niet met omstandigheden. Die zijn die ze zijn. Het was ook niet nodig, om zo te bidden. Er was al veel voor handen. De intensiteit waarmee gezorgd wordt voor mensen. De aandacht van een verpleegkundige. Een heilig moment van een zuster die mijn partner over zijn hoofd streelde. En draagkracht. In alles.

G’ds liefde, zo zingt psalm 107. Dat die te prijzen is. Omdat zij overal tastbaar is. In geluk, maar ook in ongeluk. In het land van het licht lijkt dat laatste onvoorstelbaar, hoe is liefde te vinden op plekken waar je niet wil t zijn? Maar wie in de schaduw zat, weet de kracht van zelfs het kleinste lichtpunt. Hoop ik. Ik heb mij er over verbaasd, dat geluk een andere klank heeft dáár achter de deuren van het ziekenhuis. Anders dan hier, achter mijn eigen vertrouwde voordeur. En ik heb mij er over verbaasd dat het er is: dat “andere geluk”.

Misschien antwoordde onze vriendin dat toen ook wel. Dat we zouden bidden liefde te vinden op elke plek.

Zelf zat zij, als zij bij haar man was, elke keer óók een tijdje bij de jonge vader. En streelde ze zijn hand.

Zij was nogal straight in die dingen.

 

Advertenties

Eén reactie op “Gods liefde?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s