Ploert en schender, wie haalt ze neer.

Er is een nieuwe mens ontstaan. Vraag me niet precies wanneer of hoe.  Hij is opgestegen, zoals damp uit een sloot. Eerst zie je nog niets, maar bij het dalen van het licht wordt het zichtbaar: witte slierten over het gras. Een kou verspreidt zich rondom je benen.

Gewone mensen krijgen een toespraak mee, als ze uit hun baan vertrekken. Ze horen in het gunstigste geval wat een fijne collega ze waren. Vaak krijgen ze ook een eindafrekening met de vraag of ze geld willen terugstorten, daar de zaak hun te veel heeft uitbetaald, per ongeluk. Het Nieuwe Ras krijgt bij een afscheid geld mee. Veel geld. Heel veel geld. Zes nullen weten ze zeker voor zichzelf te regelen.

Gewone mensen krijgen het aan de stok met de belastingdienst als ze die oplichten. Of, ook als ze die niet oplichten. Elke cent zullen ze terugbetalen. Of ze daartoe nu een geschikt inkomen hebben of niet. Zo nodig kort de belasting ze op uitkeringen, vakantiegeld, of (jawel!) bij de lotto gewonnen prijzen. Het Nieuwe Ras lacht om zulk gemier. Aan hen wordt zoveel geld kwijt gescholden, dat de minister “even niet helemaal weet” hoeveel. Hij zal het opzoeken. Was het nou anderhalf miljoen? Of waren het er twee? Hij is er even af.

Gewone mensen betalen hun verkeersboetes. En als ze dat niet doen, dan komen hogere boetes. En als ze ook die negeren, komen de deurwaarders. Betalen zal je. Het Nieuwe Ras, tsja. U begrijpt het… Ze hebben zoveel boetes dat ze “schikkingen” kunnen regelen met het Justitieel Incasso Bureau. Dat is u ook nog nooit gelukt, zegt u? U bent gewoon, denk ik. Te gewoon.

Waar halen deze mensen hun privileges vandaan? Zijn zij godenzonen? Sterrenkinderen? Stroomt er ander bloed door hun aderen dan door dat van ons? Of ontbreekt er bij hen domweg een gen? Dat van de beschaving?

“Er is weer een nachtdienst uit het rooster gehaald”, zei vanmorgen een verpleegkundige. Nu heeft zij in de nacht niet langer de zorg over 64 bewoners van het verpleeghuis, maar over 86. De managers die bedachten dat dat wel kon, zitten terwijl zij werkt zich af te vragen of ze nou kaviaar of toch een oester als aperitief zullen nemen.

“Spijt is wel een heel ingewikkeld woord”, zei het Nieuwe Ras gisteren bij monde van Erik Staal. Vandaag gaan we iets horen van Van Woerkom. Dat het heel logisch is dat hij drie ton mee krijgt. Of iets vergelijkbaars.

Wie haalt hen uit hun hemel van wolkenkrabbers? Wie breekt hun arrogantie stuk?

Er is één troost: ze gaan, net als jij en ik, dood op een dag. Daarin zijn zij wel, heel uhh gewoon gebleven.

Naar psalm 82

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s